Als je als willekeurig niets zeggend Afrikaans land bij Marokko in de poule zit bij een kwalificatiereeks, heb je sowieso al vier punten, en met een beetje geluk zes punten in je zak. Elk verdwaalde bananenrepubliek in een burgeroorlog of Hutu-stam, kan zich rijk rekenen tegen het huidige moderne Marokko. Waar vroeger zelfs gerenommeerde landen als Ghana of Nigeria met knikkende knieen naar Casablanca kwamen, omdat ze tegen de sterke trotse leeuwen moesten, is het nu prijsschieten in de Marokkaanse stadions tegen de lamme kwetsbare welpjes van de Atlas.

Ik weet niet wat er aan de hand is met de Marokkanen, maar ze kunnen blijkbaar niet meer tegen negers voetballen. Faeroer Eilanden, Madagaskar of Soedan, ik zie ze er niet zomaar van winnen. Ik denk zelfs dat ze het moeilijk krijgen tegen elf ondervoede Somalische piraten uit Puntland die de dag ervoor nog een oliecontainer hebben gekaapt.

Een echt dieptepunt van het Marokkaanse voetbal is de beroemde en prachtige omhaal van El Karkouri in de beslissende WK kwalificatiewedstrijd tegen Tunesie in blessuretijd in zijn eigen doel. Een zondagsvoorzet van links, zonder Tunesische spitsen in het Marokkaanse 16-meter gebied en geweldenaar El Karkouri ziet zijn kans schoon en krijgt het voor elkaar om die bal a la Van Basten in zijn eigen kruising te jagen. Na die onvergetelijke wereldgoal is Marokko in een vrije val terecht gekomen.



Supporter van Marokko ben je op dit moment absoluut niet voor je lol. Zeker niet als je naar de andere Noord-Afrikaanse ploegen kijkt. Waar middelmatige Egyptische voetballers geen spaan heel laten van wereldsterren als Didier Drogba, Essien of Eto'O dan moet je als Marokkaan toch wel even slikken als je pseudovedettes als Kharja met zijn dikke kont en de mislukte versie van Naybet, namelijk Safri op het veld ziet rondhuppelen. De Egyptenaren vechten echt voor volk en vaderland en geven echt driehonderd procent. Als een Egyptische verdediger zijn grote kale faraohoofd voor een uithalende Drogba moet zetten, dan doet hij dat. Als hij een Afrikaan door de grond moet trappen, dan gebeurt dat ook. De Marokkaanse spelers echter winnen bijna geen duels meer, ze sparen liever hun mooie dunne enkeltjes voor wellicht een transfer naar een topclub die maar nooit komt.

Daoudi, El Abrami, die gekke Elbahja met zijn rare bewegingen en Hadji met zijn paardenstaart, heel gek om te zeggen, maar ik mis die spelers echt. Ik mis zelfs een van de slechtste keeper ooit op een WK, namelijk Benzekri of Onzekri zoals de Nederlandse commentatoren hem noemen. Ze waren tactisch misschien niet allemaal even sterk, ze speelden niet bij grote clubs en interessante competities, maar deze spelers waren wel echte Marokkanen en kwalificeerden zich voor de eindrondes. Iets wat deze miljonairs van nu toch niet kunnen zeggen. Enig lichtpuntje in de selectie voor mij is Adel Taarabt. Hij is de enige op dit moment die het verschil kan maken. Voor de rest, al zet je Najat Atabou in de spits en Abderaouf op doel, het zal weinig uitmaken. Gare Marokko!!!

www.salaheddine.nl