Eddaoudi: 'Jongeren moet je niet hard aanpakken!'

algemeen
0
27 sep '08
Ambulancepersoneel aanvallen of bedreigen en de buschauffeurs treiteren.

Zomaar twee incidenten die de afgelopen weken de media-aandacht trokken. Wat moeten wij hiervan denken? Grote koppen in de krant, allerlei televisiepresentatoren die zich haasten met het roepen dat het om Marokkaanse jongens zou gaan. Dit laatste steekt mij en vele andere Nederlanders met een zuidelijk tintje het meest. Hoe lang moeten we dit land nog duidelijk blijven maken eens te aanvaarden dat het hier om Nederlandse jongens gaat? Het is gemakkelijk, slecht en stigmatiserend om dit telkens als een Marokkanenprobleem te beschouwen. Zelfs Cohen verbaasde mij een tijd geleden met zijn felle uitspraken. Van hem ben ik veel beter gewend, maar wellicht heeft hij zich door emotie of druk laten verleiden tot harde taal. Het zijn altijd die Marokkanen die het gedaan hebben, niet beseffende dat juist dit soort uitspraken niets zullen bijdragen aan de saamhorigheid waar wij zo naar snakken in dit landje.

En om het af te maken schreef de Telegraaf, die ik Godzijdank van hun promotieteam maar gratis kreeg, met een grote koptekst over een emotionele oproep aan Marokkanen tot beschaving. Hoe-gooi-je-meer-olie-op-het-vuurjournalistiek noem ik dit maar. Deze jongeren worden juist gevoed door dit soort berichtgevingen en voelen zich nog meer de held of verguisd. Ze zullen ze daarom alleen nog meer van de samenleving afzetten. Wanneer zij als de slechte en de K-Marokkanen door het leven gaan, dan zullen zij al het andere wat zij niet herkennen of beter gezegd wat hen niet als gelijke Nederlanders erkend vijandig bejegenen. Dat is zowat een regel in het denken van deze jongeren. Onlangs deed Peter van Ingen, de presentator van het televisieprogramma Buitenhof, er ook een schepje bovenop door te zeggen dat deze Marokkanen maar terug zouden moeten gaan naar Marokko. Dat zou ook de mening zijn van sommige Marokkanen. Hoe snugger ben je? Als dit geen ondermijnen van het integratiesysteem is, dan weet ik het ook niet meer. Deze simplistische reactie, die de tafelgasten met een Marokkaanse achtergrond niet eens opviel, maakt meer kapot dan je lief is zou ik dit programma voor intellectueel Nederland willen meegeven.

Als vertrouwenspersoon van gedetineerden werkte ik bijna 10 jaar in deze besloten wereld. Ik kwam heel dicht bij de jongeren, hun levensopvattingen, drijfveer, leed, zorgen en angsten welke ook zij kenden. Ik mag van mezelf zeggen dat ik veel ervaring heb en vaak genoeg in het leven van deze jongeren ben gedoken om te weten dat wij niet goed met de problematiek omgaan. Ten eerste hebben wij vaak alleen een grote mond in de media, maar in werkelijkheid vertoont dit land maar weinig daadkrachtig optreden. Effectieve methoden om de problemen op te lossen die er heersen, zijn er evenmin.

Ik zeg al ruim tien jaar dat er in vele gezinnen iets goed mis is met de opvoeding van kinderen. Zeker in de grotere steden heerst er een sfeer die ik alleen kende van het voormalige Land van Ooit. En U kent vast nog de slogan die ze daar gebruiken; “kinderen zijn de baas”. In sommige gezinnen zouden moeten ingrijpen door de kinderen weg te nemen en in geschikte internaten op te vangen. Voorwaarde is wel dat er voldoende thuisgevoel gecreëerd moet worden.

In mijn werk kwam ik vaak jongeren tegen die totaal geen structuur kenden, met MTV, TMF, BNN en andere rotzooi zijn opgevoed waarin de normen en waarden die wij hoogachten ver te zoeken zijn. In Nederland zeggen wij vaak het een, maar doen wij vervolgens het tegenovergestelde. We pleiten voor een harde aanpak, maar als ome agent een keer de knuppel pakt wordt deze voor de rechter gesleept. We zeggen dat ouders streng hun kroost in de gaten moeten houden, maar een corrigerende tik mag weer niet. Hoewel ik tegen het slaan van kinderen ben, heb ik juist geleerd dat het soms juist heel effectief werkt om een kind een draai om zijn oren te verkopen. We moeten jongeren weer tonen wie er de baas is, is mijn pleidooi. Alles samen democratisch beslissen kan goed zijn, maar wat als je dat gewoon niet is aangeleerd? Vrijheid is geen blijheid als je niet weet welke ernstige consequenties vrijheden met zich mee kunnen brengen. De meeste probleemjongeren hebben zich een gedrag aangeleerd dat met wilde dieren is te vergelijken. “Als ik maar overleef”! Een zeer gevaarlijke ontwikkeling. Mijn ervaring is, gezien de veranderde trend die ik in de gevangenis meemaakte, dat steeds meer delinquenten die voor gewelddelicten vastzitten maar zeer jong zijn. Ook gevangenispersoneel krijgt het steeds moeilijker deze jongeren in het gareel te houden. Als deze trend doorzet, dan zet de agressie en het asociale gedrag zich zelfs binnen de gevangenismuren voort. Conclusie; zelfs vastzetten helpt dan niet meer, maar rechtvaardig en strenger opvoeden wel! //

© MAROKKO.NL 2008
marokkanen cohen gouda media telegraaf
Log in met je MNL-ID
| wachtwoord vergeten?

Populaire tags
coronavirus
italië
rivm
griekenland
frankrijk
vluchtelingen
italie
utrecht
palestina
europa
atlasleeuwen
team marokko
frmf
casablanca
verenigde staten
golaso
politie
iran
eredivisie
turkije
syrië
hakim ziyech
caf
transfer talks
mohammed vi